صنعت خودرو ایران را بارها با کشورهای مختلف مقایسه کرده‌ایم؛ یک‌بار با کره جنوبی، زمانی با ترکیه و در سال‌های اخیر با چین. معمولاً نیز نتیجه این مقایسه‌ها کمابیش روشن بوده است: آنها مسیر توسعه را طی کرده‌اند و صنعت خودرو ایران همچنان با مجموعه‌ای از مسائل قدیمی، از کیفیت و بهره‌وری گرفته تا قیمت‌گذاری، زیان‌دهی، فناوری و صادرات، دست‌وپنجه نرم می‌کند.

ادامه مطلب

استاندارد قرار است صنعت را به جلو ببرد؛ کیفیت را افزایش دهد، ایمنی را بیشتر کند و مصرف‌کننده را از محصول نامناسب محافظت کند. اما یک پرسش مهم وجود دارد: آیا استاندارد همیشه نردبان توسعه است یا گاهی می‌تواند به دیوار توقف تولید تبدیل شود؟ در ایران، سال‌هاست درباره استانداردهای اجباری خودرو صحبت می‌کنیم؛ از استانداردهای ۸۵گانه تا مجموعه الزامات جدیدتر. اصل حرکت به سمت استانداردهای بالاتر، تردیدبردار نیست. صنعت خودرو بدون ارتقای ایمنی، کیفیت و آلایندگی نمی‌تواند به آینده برسد. اما استاندارد در خلأ اجرا نمی‌شود.

ادامه مطلب

در ایران، صنعت اغلب با مأموریتی متفاوت پا گرفت: جذب نیروی کار مازاد و کنترل بیکاری. این تفاوت هدف، پیامدهای ساختاری مهمی به همراه داشته است.

ادامه مطلب

شهرهای صنعتی بسیاری در جهان، رشد اقتصادی خود را مدیون حضور یک صنعت یا شرکت بزرگ هستند. شهر Hermosillo در مکزیک نمونه‌ای بارز است که به دلیل کارخانه فورد و توسعه صنعت خودرو، رشد اقتصادی چشمگیری را تجربه کرده است. با این حال، پرسش کلیدی این است که آیا این موفقیت پایدار است یا وابستگی شدید به یک صنعت، ریسک‌های بلندمدت ایجاد می‌کند؟ مطالعه موردی Hermosillo که توسط Growth Lab دانشگاه هاروارد انجام شده است، نشان می‌دهد که رشد سریع بدون ایجاد تنوع صنعتی و انعطاف اقتصادی، می‌تواند شهرها را در برابر شوک‌های اقتصادی آسیب‌پذیر کند.

ادامه مطلب

چرا بدون شناخت، آموزش و امید نمی‌توان آینده‌ای ساخت؟ صنعت خودروی ایران سال‌هاست با مشکلاتی مواجه است که نه موقتی‌اند و نه اتفاقی؛ بلکه ریشه در ساختار و نگاه مدیریتی دارد. اگر بخواهیم صریح باشیم، این صنعت راه را گم کرده است. اما چرا؟

ادامه مطلب

هلدینگ کوچ در سال ۱۹۲۶ توسط «وحبی کوچ» تأسیس شد و از دهه ۱۹۶۰ به‌تدریج از یک مجموعه بازرگانی خانوادگی به بزرگ‌ترین هلدینگ صنعتی ترکیه تبدیل شد. امروز بیش از ۱۰۰ شرکت زیرمجموعه این گروه در صنایع مختلف از جمله انرژی، لوازم خانگی، بانکداری و به‌ویژه خودرو و قطعه‌سازی فعالیت دارند. سهم کوچ از تولید ناخالص داخلی ترکیه حدود ۸ درصد و از صادرات صنعتی کشور نزدیک به ۱۰ درصد برآورد می‌شود؛ عددی که جایگاه این هلدینگ را در اقتصاد ملی ترکیه به‌خوبی نشان می‌دهد.

ادامه مطلب

این نوشتار که از آسیب‌شناسی تا ارائه راه‌حل‌های کاربردی را در بر می‌گیرد، به این پرسش بنیادین می‌پردازد که کدام ابعاد تاب‌آوری باید در کانون توجه و اولویت‌بندی راهبردی برای تقویت ظرفیت‌های سازمانی قرار گیرند؟  از آنجا که نقطه آغازین تقویت تاب‌آوری برای هر سازمان بر اساس زمینه فعالیت و موقعیت آن متفاوت است، این فرآیند طبیعتی چندوجهی دارد. از این رو، نوشتار حاضر چارچوبی علمی و کاربردی برای معماری نوین تاب‌آوری ملی خودروسازی پیشنهاد می‌کند تا زمینه را برای گفتمان‌های سازنده و سیاست‌گذاری‌های مؤثر همه ذینفعان در این خصوص فراهم آورد.

ادامه مطلب

وقتی تصمیم‌گیران صنعت با این واقعیت روبه‌رو شوند که "هزینه‌های تغییر به‌طور تصاعدی افزایش می‌یابد، در حالی که رشد درآمد متوقف شده است"، پرسش اساسی این خواهد بود: مسیر کم‌ریسک‌تر برای پیشروی کدام است؟ این همان پرسش راهبردی است که تحولات سریع و پیش‌بینی‌ناپذیر فناوری، سیاست و بازار، صنعت خودرو را در برابر آن قرار داده است. در چنین شرایطی، مدیریت این صنعت باید مشخص سازد چه سطحی از ریسک‌پذیری می‌تواند به‌عنوان شرط ضروری بقا و رشد پذیرفته شود. ریسک، که در گذشته عمدتاً تهدیدی برای ثبات سازمان تلقی می‌شد، امروز به‌مثابه موتور نوآوری و عامل اصلی خلق ارزش بازتعریف می‌شود.

ادامه مطلب

تجربه کشورهای پیشرو در برقی‌سازی نشان داده است که حداکثر ارزش‌افزوده ناشی از ورود خودروهای برقی، نه صرفاً به خود فناوری پیشرانه، بلکه به میزان آمادگی و ظرفیت زیست‌بوم پیرامونی برای پذیرش و بهره‌برداری از آن وابسته است. این واقعیت، گذار فناورانه را از سطحی صرفاً تکنولوژیک فراتر برده و به مقوله‌ای ساختاری و سیستمی بدل می‌سازد. در نگاه نخست، جایگزینی خودروهای احتراق داخلی با خودروهای تمام‌برقی به دلیل منافع بلندمدت اقتصادی، زیست‌محیطی و کارکردی، حرکتی منطقی و ارزشمند جلوه می‌کند.

ادامه مطلب

بر اساس تحلیل‌های بیل راسو ـ پژوهشگر برجسته صنعت خودرو و تحولات چین ـ در سال‌های اخیر، واقعیتی شگفت‌انگیز نمایان شد: غربی‌ها در بسیاری از حوزه‌ها سرعت و ابتکار عمل چینی‌ها را از دست داده‌اند. به گفته او، برای نزدیک به دو دهه منطق غالب، «چین برای چین» بود؛ یعنی شرکت‌های چندملیتی فعالیت‌های خود را بومی‌سازی می‌کردند تا تقاضای داخلی را پوشش دهند و سود حاصل را به دفاتر مرکزی در اروپا، ژاپن یا آمریکا منتقل سازند. اما اکنون این فصل به پایان رسیده است. امروز، چین خود معمار تغییر صنعت جهانی است؛ باتکیه‌بر نوآوری، صادرات و مدل‌های زیست‌بوم‌محور کسب‌وکار.

ادامه مطلب