صنعت خودرو ایران را بارها با کشورهای مختلف مقایسه کرده‌ایم؛ یک‌بار با کره جنوبی، زمانی با ترکیه و در سال‌های اخیر با چین. معمولاً نیز نتیجه این مقایسه‌ها کمابیش روشن بوده است: آنها مسیر توسعه را طی کرده‌اند و صنعت خودرو ایران همچنان با مجموعه‌ای از مسائل قدیمی، از کیفیت و بهره‌وری گرفته تا قیمت‌گذاری، زیان‌دهی، فناوری و صادرات، دست‌وپنجه نرم می‌کند.

ادامه مطلب

استاندارد قرار است صنعت را به جلو ببرد؛ کیفیت را افزایش دهد، ایمنی را بیشتر کند و مصرف‌کننده را از محصول نامناسب محافظت کند. اما یک پرسش مهم وجود دارد: آیا استاندارد همیشه نردبان توسعه است یا گاهی می‌تواند به دیوار توقف تولید تبدیل شود؟ در ایران، سال‌هاست درباره استانداردهای اجباری خودرو صحبت می‌کنیم؛ از استانداردهای ۸۵گانه تا مجموعه الزامات جدیدتر. اصل حرکت به سمت استانداردهای بالاتر، تردیدبردار نیست. صنعت خودرو بدون ارتقای ایمنی، کیفیت و آلایندگی نمی‌تواند به آینده برسد. اما استاندارد در خلأ اجرا نمی‌شود.

ادامه مطلب

تحلیل صنعت خودرو در ایران بدون بررسی قرارداد ال۹۰ (لوگان) تحلیلی ناقص است. این قرارداد نه صرفاً یک پروژه تولید خودرو، بلکه نقطه‌ای استراتژیک در تاریخ صنعتی کشور بود؛ نقطه‌ای که می‌توانست صنعت خودرو را از یک بازار بسته، مونتاژ محور و داخلی، به بازیگری در زنجیره جهانی خودرو تبدیل کند. در اوایل دهه ۱۳۸۰، صنعت خودروی ایران به سقف توان خود در چارچوب مدل‌های قدیمی رسیده بود. پلتفرم‌های فرسوده، وابستگی شدید به بازار داخل، نبود استانداردهای صادراتی، و فاصله معنادار با فناوری روز جهان، همگی نشانه‌هایی از یک بن‌بست ساختاری بودند.

ادامه مطلب

صنعت خودروی ایران یکی از بزرگ‌ترین صنایع کشور است که نه‌تنها در اقتصاد، بلکه در اشتغال و زنجیره تأمین نیز نقشی کلیدی ایفا می‌کند. با وجود این جایگاه مهم، این صنعت سال‌هاست که با مشکلات ساختاری دست‌به‌گریبان است؛ مشکلاتی که عمدتاً ریشه در سیاست‌های غیرکارآمد و به‌ویژه قیمت‌گذاری دستوری دارد. دولت‌ها طی چند دهه گذشته تلاش کرده‌اند با کنترل دستوری قیمت خودرو از مصرف‌کننده حمایت کنند، اما نتیجه این سیاست چیزی جز زیان سنگین برای خودروسازان، گسترش رانت و نارضایتی مشتریان نبوده است.

ادامه مطلب