در طول بیش از هفت دهه اخیر، اقتصاد ایران از مراحل گوناگونی عبور کرده است؛ از دوران صنعتی شدن در دهه‌های ۳۰ تا ۵۰ خورشیدی تا دوران تثبیت و بازسازی پس از انقلاب، و سپس عصر خصوصی‌سازی و اقتصاد نیمه‌دولتی. اما در تمام این مسیر، یک مؤلفه ثابت وجود داشته که هنوز هم تعیین‌کننده‌ترین عامل توسعه یا عقب‌ماندگی است: «مدیریت». با وجود تغییر ساختارها و سیاست‌ها، مدیریت در ایران هیچ‌گاه به‌صورت پایدار نهادینه نشد. در بهترین دوران‌ها، به علم و مهارت نزدیک شد؛ و در بدترین دوران‌ها، به مصلحت و ملاحظه تنزل یافت.

ادامه مطلب