«جای خالی سلوچ» روایت فقدان است؛ فقدانی که نه فقط یک مرد، که تعادل یک زندگی را با خود می‌برد. سلوچ که می‌رود، بار زندگی بر دوش زنی می‌افتد که تا پیش از آن دیده نمی‌شد؛ زنی که رنجش پنهان بود اما عمیق. دولت‌آبادی نشان می‌دهد نبودنِ یک عنصر، چگونه می‌تواند همه‌چیز را فرسوده، تلخ و نابرابر کند.

ادامه مطلب